Presidenti i Shtetet e Bashkuara, Donald Trump, duket se po kërkon një strategji daljeje nga lufta, apo të paktën një rrugë për të kufizuar pasojat ekonomike që ajo po shkakton në SHBA.
Pezullim sulmesh dhe sinjale për negociata
Në një lëvizje të papritur, Trump urdhëroi pezullimin e operacioneve ndaj infrastrukturës energjetike iraniane, duke pranuar në një intervistë për CNN se ekzistojnë “pika të rëndësishme dakordësie” me Teheran, pas kontakteve përmes të dërguarve të tij.
Megjithatë, paralelisht me këto sinjale diplomatike, administrata amerikane nuk përjashton një përshkallëzim ushtarak. Sipas The Wall Street Journal, mijëra marinsa po përgatiten për dislokim të mundshëm në Iran, ndërsa në Uashington po peshohen edhe kostot politike të një ndërhyrjeje të tillë.
Kritika të forta nga demokratët
Kreu i demokratëve në Senatin amerikan, Chuck Schumer, akuzoi Trump për “kaos, kosto dhe korrupsion” lidhur me operacionin ushtarak në Iran, duke theksuar se pasojat po ndihen drejtpërdrejt në jetën e përditshme të amerikanëve, përfshirë rritjen e çmimeve të karburanteve.
Kjo klimë politike bëhet edhe më e ndërlikuar në prag të zgjedhjeve në SHBA, ku çështjet ekonomike pritet të jenë vendimtare. Sipas analistit republikan Neil Newhouse, një përfundim i shpejtë i luftës dhe ulja e çmimeve të energjisë do të ndihmonin republikanët të ruanin avantazhin në Kongres.
Bisedime sekrete në prapaskenë
Në këtë kontekst, raportimet për bisedime të fshehta mes Uashingtonit dhe Teheranit po marrin gjithnjë e më shumë vëmendje. Edhe pse Departamenti Amerikan i Shtetit i mohon zyrtarisht, media si Politico përmendin si figurë kyçe presidentin e parlamentit iranian, Mohammad Bagher Ghalibaf, si një ndërmjetës potencial për një marrëveshje me Perëndimin.
Sipas raportimeve, hapja e këtij kanali komunikimi erdhi pasi Trump deklaroi publikisht se nuk do të godiste objektet energjetike iraniane për disa ditë, duke krijuar një hapësirë për negociata.
“Modeli i Venezuelës” dhe dilemat strategjike
Një nga skenarët që po shqyrtohet është i ashtuquajturi “model i Venezuela-s”, që lidhet me mënyrën e menaxhimit dhe shfrytëzimit të burimeve të naftës në Iran, pa e destabilizuar plotësisht vendin.
Megjithatë, në Uashington ekziston skepticizëm për mungesën e besimit ndaj çdo lidershipi të ri në Teheran dhe vështirësinë për të gjetur një figurë që mund të bashkëpunojë ngushtë me Perëndimin.
Përpjekje për marrëveshje dhe ulje tensioni
Zyrtarët amerikanë po rikthejnë gjithashtu në tryezë idenë e një marrëveshjeje paqeje, e cila do të mund të hapte rrugën për stabilizimin e lëvizjes në Ngushticën e Hormuzit dhe ndoshta për një armëpushim fillestar.
Megjithatë, mbetet e paqartë nëse edhe pala iraniane do t’i përgjigjet pozitivisht kësaj qasjeje. Deri tani, Teherani ka treguar se është në gjendje të zhvendosë përplasjen nga fusha e betejës drejt tregjeve ndërkombëtare, duke ndikuar drejtpërdrejt në bursat dhe çmimet globale.
Në këtë situatë të paqëndrueshme, administrata Trump duket e vendosur të mbajë të hapura të gjitha opsionet – nga diplomacia, te presioni ekonomik e deri te ndërhyrja ushtarake.
