Marrëveshja midis Beogradit dhe Prishtinës, e nënshkruar në Uashington vitin e kaluar, skadon për pak më shumë se një muaj. Sipas asaj marrëveshje, Prishtina mori përsipër të mos lobojë për anëtarësim në organizatat ndërkombëtare për një vit dhe Beogradi të mos drejtojë një fushatë për tërheqjen e njohjes, transmeton InfoShqip.
Sidoqoftë, vizita e fundit e Presidentes së Institucioneve të Përkohshme të Prishtinës, Vjosa Osmani, në Japoni, gjatë së cilës ajo kërkoi mbështetje për njohjet e reja, vë në pikëpyetje angazhimin për marrëveshjet.
Sipas Marrëveshjes së Uashingtonit, e nënshkruar në Shtëpinë e Bardhë në prani të Presidentit të atëhershëm të SHBA-ve, Donald Trump, Prishtina ra dakord të zbatojë një moratorium një vjeçar mbi aplikimin për anëtarësim në organizatat ndërkombëtare. Nga ana tjetër, Beogradi ka rënë dakord për një moratorium një-vjeçar në fushatën e tij për të tërhequr njohjen dhe të përmbahet nga kërkesa zyrtare ose jozyrtare që ndonjë komb ose organizatë ndërkombëtare të mos njohë Kosovën si një shtet të pavarur.
Në lajmet e tjera, thirrjet e reja për njohjen e pavarësisë së Kosovës janë shfaqur, me Presidentin turk Rexhep Tajip Erdogan duke njoftuar së fundmi se ai do të rritë lobimin për pavarësi. Presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, theksoi se Erdogan është një udhëheqës i madh, por ai gjithashtu kujtoi marrëveshjen nga Uashingtoni.
Çfarë pas 1 shtatorit dhe kush mund, dhe nën presionin e të cilit, të ndryshojë pozicionin e tyre?
Megjithëse në pjesën e përmendur të marrëveshjes së Uashingtonit thuhet se Prishtina është e detyruar të mos lobojë për anëtarësim në organizatat ndërkombëtare për një vit, dmth. Nuk përmendet lobimi në lidhje me njohjen e pavarësisë, diplomati Darko Tanaskovic shpjegon për Euronews Serbia se jo vetëm për anëtarësimin në këto organizata, por ai lobim është i një natyre të përgjithshme dhe i referohet arritjes sa më shumë të jetë e mundur në aspektin e subjektivitetit ndërkombëtar-shtetëror të të ashtuquajturit shtet i Kosovës. Për më tepër, qëllimi përfundimtar i këtij lobimi do të ishte që Kosova të bëhet anëtare e organizatave ndërkombëtare, kryesisht ato nga sistemi i Kombeve të Bashkuara dhe përfundimisht nga vetë KB.
Kurti dhe Marrëveshja e Uashingtonit
Tanaskovic thotë se autoritetet e Kosovës në të vërtetë “nuk i përmbaheshin asgjë në mënyrën e parashikuar nga marrëveshjet e nënshkruara”, ose me Serbinë ose me Shtetet e Bashkuara, siç është rasti këtu.
“Ata thjesht po shkojnë sipas mënyrës së tyre, të vetëdijshëm se nuk do të ketë sanksione serioze dhe natyrisht nuk mund të flitet fare për ndonjë moral politik. Prandaj, procesi i lobimit për njohjen e pavarësisë së Kosovës si nga ana e Prishtinës ashtu edhe nga klientët e Prishtinës është duke vazhduar “- tha ai, duke shtuar se ndryshimi tani është se ka pasur shumë më shumë fjalë në publik dhe se procesi është intensifikuar dukshëm që nga ndryshimi të administratës në Shtetet e Bashkuara.
Nga ana tjetër, Dusan Milenkoviç i Qendrës për Dialog Social i tha Euronews Serbi se marrëveshja për t’i dhënë fund fushatës së njohjes dhe për të mos mbajtur lobim për anëtarësim në organizatat ndërkombëtare u respektua në një farë mënyre. Ajo që, për mendimin e tij, është e diskutueshme është vetë forca e dokumenteve të nënshkruara, duke marrë parasysh që Shtetet e Bashkuara, si sponsorët e asaj që u nënshkrua, janë “më pak të interesuara, veçanërisht në gjashtë ose shtatë muajt e fundit“./InfoShqip.com
