“Si një fuqi globale ekonomike dhe demokratike, a mund të jetë Evropa e kënaqur me një situatë në të cilën ne nuk mund të sigurojmë, pa ndihmë, evakuimin e qytetarëve tanë dhe të vulnerabëlve, sepse ata na kanë ndihmuar?”, pyeti së fundmi Presidenti i Këshillit Evropian, Charles Michel. “Për mendimin tim, ne nuk kemi nevojë për një tjetër ngjarje të tillë gjeopolitike për të kuptuar se BE-ja duhet të përpiqet për autonomi më të madhe në vendimmarrje dhe kapacitet më të madh për të vepruar në botë”- tha ai, transmeton InfoShqip.
Ka një arsye për këtë deklaratë të Charles Michel, e cila përfaqëson një mentalitet të ri brenda Bashkimit Evropian. Nënpresidenti i Komisionit Evropian Josep Borrel përsëriti këtë pikëpamje në një artikull për New York Times, duke deklaruar se Afganistani është një thirrje zgjimi për evropianët.
Ambiciet franceze brenda BE-së
Franca ka shprehur vazhdimisht dëshirën e saj për të punuar për krijimin e një ushtrie evropiane. Megjithatë, ndjekja e autonomisë evropiane nga Shtetet e Bashkuara është veçanërisht në interes të Parisit; Strategjia franceze është ta bëjë Evropën më pak të varur nga Shtetet e Bashkuara dhe më të varur nga Franca.
Në këtë mënyrë, Parisi përdori mosmarrëveshjet politike midis Greqisë dhe Turqisë për demarkacionin në det për të arritur ambiciet e tij Napoleonike. Këmbëngulja e Francës për një ushtri evropiane, autonomi më të madhe se Shtetet e Bashkuara, dhe justifikimet për ekspansionizmin rus ngrenë pikëpyetje në lidhje me angazhimin e saj ndaj NATO-s dhe çojnë në pyetjen nëse Franca është një kalë trojan në aleancë.
Pavarësisht retorikës së zyrtarëve të BE-së dhe francezëve, ushtria evropiane nuk është një opsion i mundshëm. Edhe nëse BE-ja arrin të kapërcejë dallimet e mëdha midis shteteve të saj anëtare – detyrën herkuliane – do t’i mungojnë burimet, kapacitetet, përvoja dhe mbështetja publike. Për ta thënë më qartë, pa Britaninë e Madhe dhe Turqinë, ushtria evropiane është thjesht një përrallë./InfoShqip.com
