Pas udhëtimit të parë evropian të Presidentit Biden në samitin e G7 dhe pas një takimi me Presidentin Putin, mesazhi dominues i administratës së re të SHBA është “Amerika është kthyer” dhe “Diplomacia është përsëri” në skenën botërore, transmeton InfoShqip.
Sidoqoftë, vihet re që gjatë administratës së fundit të Trump, nuk kishte mungesë të Amerikës ose diplomacisë në skenën botërore, por ne duhet të pyesim veten se interesave të kujt i shërben diplomacia; interesat e popullit amerikan apo interesat e “komunitetit globalist ndërkombëtar”?
Shtë e rëndësishme të merret në konsideratë se çfarë implikimesh më të gjera mund të ketë “kthimi” aktual amerikan në çështjet e ndezura me të cilat bota vazhdon të përballet. Si do t’i shërbejë administrata e Biden-it serbo-amerikan dhe interesave të Korpusit Kombëtar Serb, veçanërisht pas nënshkrimit të Marrëveshjes së Uashingtonit gjatë administrimit të Presidentit Trump?
Duke gjykuar nga deklaratat dhe lëvizjet individuale të bëra në gjashtë muajt e parë të administratës së re, Shtetet e Bashkuara po i kthehen politikës së tyre tradicionale, status quo. Ekziston një presion i dukshëm në rritje mbi pesë anëtarët e BE që nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës * për ta bërë këtë, dhe presion në rritje mbi statusin e Republika Srpska të garantuar nga Marrëveshja e Paqes e Dejtonit.
Matrica tashmë e mirë-krijuar e të ashtuquajturit gjenocid i Srebrenicës është përsëri një temë goditëse që zë hapësirën publike dhe bën oferta në dëm të vazhdueshëm të popullit serb dhe urdhri i parë zyrtar ekzekutiv i administratës në lidhje me rajonin është bllokimi i pronës dhe pezullimin e hyrjes në Shtetet e Bashkuara në Ballkanin Perëndimor, i përkthyer afërsisht si sanksione.
Jehona tepër e njohur dhe e ndenjur e frazave të përsëritura kaq shumë herë për njohjen, normalizimin, integritetin territorial etj., Bën jehonë në rajon, pa mundësinë e të menduarit jashtë kornizës së vendosur që do të arrinte ndonjë progres të arsyeshëm, afatgjatë dhe konkret . Në Bashkimin Evropian si dhe në Uashington me shtet të thellë, i njëjti kanaçe është qëlluar pikërisht në të njëjtën mënyrë për disa kohë, me pritjen që përsëritja e vazhdueshme e lëvizjeve të njëjta të japë një rezultat tjetër. Një metodë e tillë është në vetvete një përkufizim i butë i marrëzisë.
Ai madje po bën oferta për një seri kuadrash të njohur të cilët kanë shërbyer gjatë epokës së mëparshme Clinton / Obama / Biden, dhe si fantazma të së kaluarës së errët, krijuan karrierën dhe trashëgiminë e tyre mbi problemet e Ballkanit nga prania e tyre e vazhdueshme, transmeton InfoShqip.
Ata aktualisht po pozicionohen si zyrtarë të cilët do të përdorin të gjithë mekanizmat në dispozicion për të finalizuar axhendat e vendosura të viteve 1990 dhe për të rishikuar projektet e tyre ballkanike.
Madeleine Albright, Daniel Server, Molly Montgomery, Matt Palmer, Janusz Bugajski, Samantha Powers dhe disa të tjerë do të jenë në krye të përpjekjeve që janë absolutisht besnike ndaj doktrinës Klinton, ose doktrinës së kënetës së “burokratëve të shtetit të thellë” që do të thotë njohje e plotë të pavarësisë së Kosovës me anëtarësimin ndërkombëtar. institucionet dhe eliminimin e Republika Srpska.
Mënyra e preferuar për të dhënë këtë axhendë ka të ngjarë të jetë agresioni dhe presioni shumë më i hapur, sesa finesa.
Të thuhet e vërteta, ne gjithashtu duhet të pranojmë se bota në të cilën jetojmë sot është krejt e ndryshme nga ajo që ishte 20 vjet më parë, e ndryshme nga tetë vjet më parë, dhe shumë e ndryshme nga ajo që ishte gjashtë muaj më parë, duke pasur parasysh efektin e hidhur të së kaluarës Zgjedhjet në SHBA. 2020, i cili është ende aq i freskët sa disa ogur të çuditshëm që varen në të gjithë botën. Sidoqoftë, në aspektin e politikës së jashtme, veçanërisht kur Amerika përballet me kërcënime shumë më të mëdha dhe të vetëshpallura si Rusia, Kina ose Irani, çështjet e Ballkanit janë zakonisht efekte anësore që shkojnë shumë më pak, në mos fare, në radarin e publikut më të gjerë Amerikan.
Në përgjithësi, pasi serbët janë të padukshëm dhe jo të pranishëm në Uashington, përpjekjet e vazhdueshme lobuese afatgjata të armiqve serbë i kanë bërë Serbinë dhe interesat serbe subjekt të ligjërimit politik, dhe jo një subjekt dhe partner të barabartë në procesin e negociatave. Duke marrë parasysh që në qarqet e brendshme të NATO-s ka akoma të cilët jo vetëm që fajësojnë Serbinë për të gjitha ngjarjet e viteve 1990, por ende këmbëngulin në rrëfimin e rremë se kërcënimi më i madh për Ballkanin është krijimi i një “Serbia të Madhe”, puna përpara është shumë e madhe dhe problemet duken të pakapërcyeshme.
Duke pasur parasysh që të dy Rusia dhe Kina e shikojnë botën në interes vetjak tre-dimensional dhe real, Shtetet e Bashkuara dhe e gjithë aleanca transatlantike janë bërë peng i një vizioni dogmatik të burokracisë së tyre unimaginative dhe konformiste që nuk është në gjendje të dalë nga dhoma e saj echo . Në një fushë të tillë, diplomatët amerikanë të karrierës mund të tejkalohen nga kundërshtarët, por fatkeqësisht, të gjithë ata përdorin lojtarë më të vegjël si Serbia si një monedhë negociuese, transmeton InfoShqip.
Nëse diplomacia me të vërtetë kthehet në derën e madhe, siç theksoi Presidenti Biden, a është administrata e tij plotësisht dhe në mënyrë të barabartë e përkushtuar ndaj saj në të gjitha frontet, me respekt të plotë për ata me të cilët ai negocion? Ish ambasadori Richard Grenel nuk mendon kështu dhe ai theksoi mungesën e iniciativës së ekipit të Biden për t’u bashkuar në bisedimet midis Serbisë dhe përfaqësuesve të së ashtuquajturës Kosovë * ndërsa ishin të gjithë në Bruksel.
“Nëse diplomacia, siç thoni ju, është kthyer, pse nuk merrni pjesë në të?” “Ish i dërguari special i Trump për Serbinë dhe Kosovën vuri në dukje.”
Për Amerikën, tendenca për të zgjeruar përbërësit e politikës së sigurisë kombëtare bëhet një barrë, sepse ajo mbështetet kryesisht në burimet e tepërta ushtarake Amerikane dhe diplomacia mbetet dytësore.
Në kthim, siguria kombëtare amerikane duhet të urdhërojë që Shtetet e Bashkuara të trajtojnë Kinën dhe Rusinë si një konkurrent, jo si një armik, sepse është përmes këtij prizmi që ata të shikojnë në ato vende interesat e të cilëve mund të tregtojnë, e cila përfshin Serbinë dhe të gjithë Ballkanin . Zgjerimi i NATO-s në Evropën Lindore, i cili u njoh si një premtim i dhënë gjatë rënies së Bashkimit Sovjetik dhe i injoruar nga Presidenti Bill Clinton, e vendosi Amerikën në një pozicion borxhi për të mbrojtur jo vetëm Evropën Perëndimore por edhe Poloninë, Sllovakinë, Slloveninë, Shqipërinë. , Kroacia, Maqedonia Veriore, vendet Balltike dhe Mali i Zi në miniaturë.
Presidenti Trump kundërshtoi fuqimisht këtë kornizë, por pas vizitës së parë evropiane të Presidentit Biden, ne u kthyem në “biznesin si zakonisht”.
Në atë rend, i cili nuk është i ri për Serbinë, ne duhet të konsolidohemi shumë më mirë si një korpus kombëtar, të përdorim dhe të angazhohemi për shpërndarje për qëllime politike, të përcaktojmë interesat kombëtare dhe t’i vendosim ato si vija të kuqe që duhet të qëndrojnë të paprekura me çdo kusht. Siç tha burri i shtetit britanik Lord Palmerston në 1848, “Ne nuk kemi asnjë aleat të përjetshëm dhe asnjë armiq të përjetshëm. Interesat tona janë të përjetshme dhe të qëndrueshme, është detyra jonë t’i ndjekim ato“- tha ai./InfoShqip.com
